Mijn bevallingsverhaal: ervaring bevalling na keizersnede (VBAC)

Posted on

Mijn bevallingsverhaal en mijn ervaring met een natuurlijke bevalling na een keizersnede (VBAC). Het is een lang verhaal geworden, maar wel een mooi en positief verhaal. De bevalling is uiteindelijk heel bijzonder verlopen. Een bevalling in bad, in het ziekenhuis. Ons ziekenhuis heeft verloskamers met een bevalbad, waardoor een badbevalling mogelijk was. Ook na een keizersnede! Ik ben ontzettend blij en dankbaar dat ik toch een andere ervaring heb mogen krijgen dan de vorige 2 bevallingen.

De voorbereiding voor deze bevalling

In de blog Bevalling na keizersnede? Wat te doen? kon je al mijn struggles al lezen. Een spannende beslissing. Na 2 best traumatische ervaringen. Uiteindelijk besloten we voor een natuurlijke bevalling te gaan en ben ik me gaan verdiepen in rust, ontspanning en zo natuurlijk mogelijk bevallen. Ik ben christelijk en ik wilde deze bevalling ook echt op deze manier benaderen. Ik kwam van alles tegen over ademtechnieken, affirmaties, visualisaties, hypnobirthing etc. Ik vond het lastig om hierin te vinden wat bij míj persoonlijk past. Ik zag hierin hele mooie elementen die enorm dicht bij de natuur liggen. Maar toch kon ik me er niet 100% in vinden. Het was een zoektocht. Een zoektocht om te ontdekken wat bij mij past. Ik ben heel nuchter, ik kom moeilijk bij mijn gevoel en bij echte ontspanning. Maar het was voor mij ook een zoektocht om te ontdekken hoe God het bedoeld had. Uiteindelijk kwam ik Zuiver Zwanger tegen, die hier een boek over had geschreven. Dit boek heb ik besteld en voor de bevalling gelezen. Een heel mooi boek met prachtige ervaringen en achtergrondinformatie. Het gaf me veel duidelijkheid, vertrouwen en rust. Ondertussen had ik besloten dat ik een badbevalling wilde, hierin zag ik de meeste kans dat ik me kon ontspannen en de weeën kon opvangen. Ook wilde ik het deze keer écht zonder ruggenprik doen. Omdat een ruggenprik ook bepaald geen pretje is en dit ook weer veel gevolgen heeft voor het verdere verloop van de bevalling etc. Deze bevalling wilde ik zo dicht mogelijk bij de natuur blijven en het echt samen met God doen. In de zwangerschap ging ik me steeds meer verdiepen in zwangerschap, geloof en bevallen met God. Jelmer en ik hebben dit veel besproken en ook een aantal positieve badbevallingen bekeken op YouTube. We geloofden samen in deze bevalling en dat ik dit zou kunnen en Jelmer steunde me hier ook in. We gingen deze keer goed voorbereid de bevalling in, in tegenstelling tot de bevalling van Emma. We hadden van alles mee. Een draadloos boxje voor de ontspannende playlist met muziek, christelijke affirmaties etc. Alles om een fijne, ontspannen en intieme sfeer te kunnen creëren. Uiteindelijk heb ik alleen de draadloze speaker veel gebruikt voor de muziek, de rest niet. Maar dit heeft me allemaal wel geholpen in de voorbereiding.

Lees ook: Bevalling na keizersnede? Wat te doen?

De bevalling begon.. maar stopte ook weer? Valse start?

Op dinsdag 12 april is onze dochter Sophie geboren. Maar de bevalling begon een week daarvoor al, op dinsdag 5 april. Omdat ik een keizersnede heb gehad moest ik de hele bevalling in het ziekenhuis zijn, zodat ze alles goed in de gaten konden houden (met het risico van litteken scheuring). De hele avond en nacht had ik weeën, dus we schakelden de oppas in en gingen in de ochtend naar het ziekenhuis. De weeën waren niet heftig, maar wel regelmatig. Toen we daar kwamen kregen we een verloskamer met bevalbad toegewezen (yes!). Eerst een uurtje aan de CTG om te kijken hoe het ging met de baby. De weeën waren wat minder geworden toen we daar aankwamen. De verloskundige kwam na de CTG kijken hoe het ervoor stond: 3 cm ontsluiting. Niet gek, dacht ik. We kregen even de tijd om te ontspannen en kijken of de weeën weer gingen toenemen. Na een aantal uur kwam ze weer controleren, maar de weeën waren nog steeds niet wat het ’s nachts geweest was. Ook was de ontsluiting nog steeds 3 cm. Helaas, we mochten weer naar huis. Waarschijnlijk was het nog net wat te vroeg en we mochten thuis gaan afwachten. Best een domper en vooral heel gek.. Omdat het ’s nachts echt al wel zo voelde als de start van Emma’s bevalling, dacht ik dat we ’s avonds of de volgende dag wel weer terug zouden zijn. Dat kon niet anders. Die baby kwam eraan..

Maar de dagen gingen voorbij.. De ene dag was het rustig. De andere dag weer zo’n ‘valse start’. Ik geloofde er helemaal niks meer van, mijn lichaam zat me zo voor de gek te houden. Je wordt er heel onzeker en chagrijnig van.. Wat is het nou? Gaat het nou beginnen, of niet? We hebben die week veel afleiding gezocht, maar het was een hele rare week. We zijn veel naar het bos geweest met de kinderen en de honden. Veel bewegen, voor zover dat nog wilde met bekkenpijn en weeën.

Begint de bevalling nu dan wel echt?

Op maandagavond 11 april begon het weer. Jaja, dat zal wel. Eerst zien, dan geloven. Maarrrr.. Ik had wel de hele dag al een gevoel bij 12 april.. En in de loop van de dag kreeg ik het idee dat het wel eens zover kon zijn. Ik ging nog gauw de laatste dingen opruimen en schoonmaken in huis. Alles voor de honden even weer regelen met vers vlees uit de vriezer etc. Het werd ’s avonds ook snel wat regelmatiger en gevoeliger. Dus besloten we om rond half 11 te gaan douchen en naar bed te gaan. Eerst lang onder de douche, om te kijken of dit de weeën zou versterken of laten afzwakken (oefenweeën zwakken af onder de douche). Onder de douche bleef het eigenlijk gelijk, maar eenmaal in bed zwakte het af. Ik ben súper chagrijnig gaan slapen. Wéér niet. Toen ik wakker werd met buikpijn dacht ik dat het alweer 5 uur in de ochtend was en de bevalling dus die nacht weer niet had doorgezet. Maar het bleek 01:00 te zijn en de weeën kwamen weer terug. Ik ging uit bed en wat bewegen en rondlopen. De weeën kwamen op een gegeven moment om de 3-4 minuten, duurden 1 minuut maar waren niet heel heftig qua pijn.

Na lang twijfelen besloten we toch maar weer te bellen, want 3-4 minuten is toch al best regelmatig en bij een tweede/derde bevalling kán het ineens heel snel gaan. We mochten komen en kregen weer een verloskamer met bad gelukkig. Om 03:30 waren we in het ziekenhuis. De verloskundige kon me totaal niet peilen, omdat de weeën niet pijnlijk/heftig waren. Toen ze ging toucheren waren we allemaal verbaasd: 6 cm en al heel mooi verweekt allemaal. De verloskundige zei: “Stiekemerd, dat was niet te zien!” Fijn, het was nu dus wel écht begonnen. We mochten ons gaan settelen op de kamer en het bad vol laten lopen. Met de draadloze CTG kon ik alles gewoon doen en ook gewoon in bad. Het nadeel was wel dat hij niet altijd goed kon registreren en dat het dan weer even aangedrukt moest worden. Ik was dus heel veel bezig met de CTG goed op z’n plek houden zodat de hartslag van de baby goed geregistreerd werd. In bad was heerlijk ontspannen, maar de weeën waren nog steeds niet heel heftig en zwakten weer wat af.. Pfff. Frustrerend! Na 2 uur kwam de verloskundige weer toucheren en was het 7 cm. Ik had nog steeds geen pijn, dus dacht: als ik op deze manier naar de 10 cm ga, teken ik ervoor! Ze gaven wel al aan dat het nodig kon zijn om het een handje te helpen door de vliezen te breken. Maar dat wilde ik niet.

Lees ook: Mijn bevallingsverhaal: traumatische keizersnede

Wisseling van verloskundige en toch vliezen breken?

Een andere verloskundige kreeg dienst en nam het over, dit was om 8:00 uur. Ze stond erachter om te wachten met vliezen breken, gelukkig. Maar toen zij ging toucheren zei ze 6 cm.. Huh? Hoe kan dat nou? Dat was een tegenvaller. Ze begon meteen alle opties door te spreken om het wat vlotter te laten verlopen. Op een gegeven moment zouden we misschien toch moeten overwegen om vliezen te breken of een hele lichte vorm van weeën opwekkers te gebruiken (liever niet ivm litteken van de keizersnede). Bij Emma vorderde de ontsluiting niet en werden bij 4 cm de vliezen gebroken. Vanaf dat moment kwam ik in een vréselijke weeënstorm, dat was echt niet te doen en de ontsluiting vorderde alsnog niet. Een nare ervaring. Dus ik was best bang voor het vliezen breken. Zou er dan weer zo’n weeënstorm komen? Straks kan ik dat niet aan. Ik wilde geen ruggenprik deze keer, maar ik wilde ook niet weer uren in een weeënstorm wat niet overleefbaar was. Pfff.. Ze gaf ook aan dat als je heel lang matige weeën hebt dat dit niet heel goed is voor de baarmoeder en je daarmee veel bloedverlies kunt krijgen bij de geboorte.

Pfff.. En nu dan?

Iedereen die binnen kwam vroeg steeds: “Nou hoe gaat het? Poeh, dat duurt wel lang zo he etc.” Ik vond het heel lastig om daarop te antwoorden, want ja.. Het ging heel goed. Ik had amper pijn.. Op zich fijn.. Maar ik voelde ook de druk en de verantwoordelijkheid dat die weeën sterker moesten worden en dat het moest vorderen. Ik begon me dus heel druk te maken en probeerde er alles aan te doen om de weeën te laten vorderen. Lopen, bewegen, squats (kan ik niet eens, haha!) etc. Maar de spanning kwam het niet ten goede. Dus rond de lunch hebben we besloten om toch de vliezen te laten breken als de ontsluiting nog hetzelfde was. Dat was helaas nog hetzelfde, dus er zat niets anders op. Ik was er ook klaar mee om zelf die verantwoordelijkheid te voelen voor de kracht van de weeën. Het mocht nu ook wel een beetje opschieten. Ook al kon ik het prima nog heel lang zo volhouden. Je wil dan ook effect en ‘aan het werk’.

De vliezen breken en echte weeën..

Rond 14:40 heeft de verloskundige de vliezen gebroken. Ik voelde meteen een heftiger pijn en dacht meteen: “Oh shit ja… Zo was het na het vliezen breken bij Emma.” De weeën werden steeds intenser en ik moest me nu toch echt gaan concentreren tijdens een wee. Ik mocht niet in bad, tot de weeën echt krachtig genoeg waren zodat het niet weer zou afzwakken. Maar met rustig ademen en wiegen met mijn heupen was het vol te houden. Ik kwam steeds meer in mijn eigen bubbel tijdens een wee, maar ik kon het goed opvangen en het werd gelukkig geen weeënstorm! Na een tijd weeën opvangen voelde ik dat het heftig werd en begon ik het minder grappig te vinden. Ook voelde ik steeds meer druk op de onderkant. Ik zei tegen Jelmer dat hij het bad vast vol moest laten lopen en de verloskundige moest komen om te toucheren. Ik wilde weten waar ik aan toe was en ik wilde NU dat bad in.

De laatste wee die ik had voor ze ging toucheren was heel heftig en daarbij voelde ik veel druk. Met het toucheren was het 7/8 cm. De verloskundige (weer een andere trouwens) raadde toch aan om een klein beetje weeën opwekkers in te zetten. Zodat het laatste stukje toch even wat vlotter en krachtiger zou gaan. Tijdens het toucheren voelde de verloskundige dat een wee niet heel veel deed met de baarmoeder. Maar volgens mij was dit meer een reactie op de bewegingen van de baby op dat moment, dan echt een wee. Een beetje een ‘valse meting’ dus, denk ik. De wee die ik daarvoor had toen ik nog stond was namelijk echt heftig. Maar goed, ze gingen een infuus prikken voor weeënopwekkers op de laagste stand. Het duurde allemaal lang, maar uiteindelijk zat het infuus en wilde ik zo snel mogelijk in bad. Dus ik wilde nog even naar de wc en dan het bad in. Maar toen ik ging zitten op de rand van het bed om op te staan, overviel het me enórm.

Het leek alsof de zwaartekracht er ineens in knálde en die wee was ZÓ heftig dat ik niet wist hoe ik hem door moest komen. Toen die weg was ging ik naar de wc (2 meter lopen) en tijdens het plassen schreeuwde ik de beroemde zin: “ik moet poepen!”. De verpleegkundige belde meteen (giechelend van spanning) de verloskundige op dat ze meteen terug moest komen omdat ik persdrang had. Toen ging het méga snel. “Wil je nog in bad bevallen? Dan moet je NU in bad stappen!” Dus ik als de wiedeweerga dat bad ingestapt, want ja, ik wilde graag een badbevalling en een onderwatergeboorte. De persweeën waren heel heftig, maar ik voelde precíes aan mijn lichaam wat ik moest doen. Het was compleet rustig in de kamer, niemand zei iets of hoefde iets tegen me te zeggen. Het ging helemaal vanzelf. Heel rustig en krachtig. Sophie werd heel rustig geboren, de verloskundige zei dat het heel bijzonder was om te zien. Toen haar hoofdje geboren was had Sophie namelijk helemaal niet door dat er iets aan de hand was. De hele dag was Sophie heel druk geweest en ze heeft geen moment last van de weeën gehad. En de echte geboorte ging voor haar heel geleidelijk. Ze had haar handje wel bij haar gezichtje, dus dat maakte de geboorte van haar lichaampje ietsjes “lastiger: maar daar heb ik zelf niks van meegekregen. En Sophie ook niet. Daarin heeft de verloskundige heel goed gehandeld, door dit een beetje te begeleiden. Ik heb haar zelf aangepakt toen ze geboren werd, zo bijzonder en mooi. Ze is geboren om 17:08. Het infuus voor de weeenopwekkers was uiteindelijk dus voor niets geplaatst, want deze heeft niet eens zijn werk kunnen doen. Ik kreeg persdrang zodra ik ging zitten, nog voor het infuus wat kon doen.

Veel bloedverlies?

Toen Sophie geboren was werd het bad meteen helemaal rood, daarom moest ik meteen het bad uit om het bloedverlies beter te kunnen controleren. Dit ging allemaal echt super snel. Ze was geboren en binnen 2 minuten werd ik het bad uitgeholpen en naar het bed gebracht. Wat een daadkrachtige verloskundige en verpleegkundige. Heel mooi om te zien hoe snel, daadkrachtig en kalm ze handelen. Uiteindelijk schatte de verloskundige het op een ruime halve liter bloedverlies en stopte het ook vlot dus was het helemaal goed gelukkig. Terwijl ik uit bad en op het bed werd geholpen lag Sophie in de armen van Jelmer. En toen ik eenmaal goed op het bed lag mocht Sophie gelukkig snel weer bij mij en vond ze heel snel haar weg naar de borst. Ze dronk ook meteen echt, we hoorden haar meteen echt slikken. Zo bijzonder. De placenta werd (met wat hulp) heel snel geboren, toen heeft ze meteen gehecht en ondertussen konden wij bijkomen en genieten van ons mooie wondertje. Na wat avondeten en even douchen mochten we naar huis. Nouja, we mochten kiezen of we een nachtje wilden blijven of dat we naar huis wilden. Ik wilde heel graag naar huis, dus dat deden we. We hebben eerst nog even rustig onze ouders gebeld en waren uiteindelijk rond 21:30 thuis. Heerlijk, zo snel naar huis!

Hoe kijk ik terug op deze bevalling?

Ondanks de rare start, kijk ik er heel goed op terug. Ik voel me enorm gezegend dat de bevalling zo gelopen is. Het was misschien een wat vreemde bevalling, maar eigenlijk juist heel erg goed. Voor mij, voor Sophie en voor het litteken van de keizersnede. Het ging allemaal heel rustig en het was totaal niet pijnlijk de hele dag. Tot de laatste 1-2 uur, toen werd het heftiger. Maar toen het écht heftig werd, kreeg ik ook meteen persdrang en was ze er binnen 20 minuten. Ook al duurde het allemaal lang, het voelt als een droombevalling. Mentaal was het soms wel gek en lastig. Maar al met al heb ik er een heel fijn gevoel bij. Ik ben enorm dankbaar dat het zo gelopen is. Ook al liep het niet direct zoals we zelf wilden of hoopten, of zoals de verloskundigen dachten. God wist wat de beste weg was en heeft het perfect laten verlopen. Ik voel me ook heel trots en krachtig dat het gelukt is, dat het zo goed is gegaan en zonder pijnstilling! Een heel andere ervaring dan de natuurlijke bevalling van Emma.

Lees ook: Welkom lieve Sophie!

Het herstel van deze bevalling

Ook het herstel van deze bevalling is totaal anders. Bij Emma voelde ik me overreden door 35 vrachtwagens. Ik was zó beurs dat ik de eerste week gewoon niet kon bewegen in bed of kon opstaan of lopen. Vreselijk. Mijn bekken was zó beurs. Het herstel van de keizersnede was ook ellende. Dat was vreselijk heftig en pijnlijk en duurde heel lang. Nu heb ik eigenlijk géén beurs gevoel gehad. Ik heb ook geen moment last gehad van de hechtingen. Mijn bekkenpijn die ik voor de bevalling had was ook meteen bijna weg. Ik voelde me zoveel beter en mobieler dan voor de bevalling. Wat een verschil! Na een paar dagen voelde ik me wel wat minder door de enorme stuwing en tepelkloven. En, net als bij de keizersnede, heb ik heel veel last van m’n ingewanden gehad. Alles wat weer z’n plek moest vinden. Dat heeft ook een heel aantal dagen tijd nodig gehad. Maar inmiddels gaat het eigenlijk heel erg goed en zijn we weer aan het opbouwen. En vooral genieten van ons mooie 3e wondertje. We zijn zó enorm dankbaar en voelen ons rijk gezegend met 3 prachtige kinderen.

signature

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

No Comments Yet.

Previous
Welkom lieve Sophie!
Mijn bevallingsverhaal: ervaring bevalling na keizersnede (VBAC)