Dag lieve Meneer Sam..

Onze lieve meneer Sam. Precies 11 maanden nadat we afscheid moesten nemen van Isa, was het ook tijd om afscheid te nemen van Meneer Sam. 💔😢 We hadden niet verwacht dat hij het nog zo lang zou redden na Isa, maar toch is elk afscheid te vroeg. De laatste 2 jaar ongeveer was zijn hart slecht. Hij had medicijnen voor z’n hart en vochtafdrijvers. Het wisselde wat, maar over het algemeen ging het heel goed. Maar ineens ging het in een rap tempo slechter. Zijn hartje was op. Het was tijd.. 💔

Het vriendje voor Isa toen we trouwden

Toen wij trouwden in 2014 ging Isa natuurlijk met mij mee naar ons nieuwe huis. En die zomer kochten we Sammy, als vriendje voor Isa. We hebben bijna 12 jaar van hem mogen genieten. Wat een heerlijk hondje. Het was echt een reutje. Oke, van maar 2,5 kg. Maar hij was stevig gebouwd, echt als een reu. Als hij door het bos rende, hoorde je hem echt stampen. We snappen nog steeds niet waar dat stevige geluid vandaan kwam met zulke kleine pootjes. Hij was stoer, sportief en heel aanhankelijk.

Hij kon zich in vol vertrouwen achterover gooien op zijn rug, hij ging ervan uit dat we hem altijd wel opvingen. Hij lag elke zomer bij mij op schoot te zonnebaden. Hij verdween regelmatig in een veel te diepe plas als hij keihard aan het rennen was. (Een plas is natuurlijk al snel heel diep voor zo’n kleintje). Hij ging achterstevoren het chihuahautrapje op bij de bank in ons oude huis – Hoe dan? 😂

Mini Border Collie van 2,5 kg

Het was onze mini Border Collie. Hij kon allerlei kunstjes, hij vond het geweldig om van alles voor je te doen en hij was het allerbeste fotomodel. Hij deed alles voor ons en genoot ervan. Oke, hij was ook wel een tikje eigenwijs en het kon echt een stiekeme rat zijn. Maar hij was ook zo’n beetje op afstand bestuurbaar. Toen we onze Birmanen nog hadden verdween hij het liefst in de pluisvacht van Iepie. Hij was echt vriendjes met Iepie. 🥰

Kindervriendje

En ook voor de kinderen werd hij uiteindelijk echt een vriendje. In het begin was het lastig, maar uiteindelijk vond hij ze geweldig en ging hij heel graag bij ze liggen of met ze spelen. Het was echt Emma’s vriendje, hij lag zo graag bij haar. En naarmate Hugo en Sophie ouder werden, lag hij ook graag bij hun. Alsnog was het af en toe oppassen, want als hij iets niet leuk vond kon hij happen/snauwen zonder waarschuwing. Dat deden ze allebei trouwens, echt van die felle kleine hondjes. Gelukkig zijn ze niet groter, dan zouden ze levensgevaarlijk zijn. 🙈

Het afscheid ging ineens zo snel

Zijn hartje was slecht. Maar het ging een hele tijd echt heel goed, hij hoefde ineens maar een zeer minimale dosering van de vochtafdrijvers. Maar ineens ging het snel. Hij begon weer meer te hoesten. Het hoesten werd meer en meer. Maandag werd het ademen steeds meer zwoegen en hij was zelf niet meer echt aanwezig. De dosering vochtafdrijvers naar maximaal, maar het leek niets meer te doen. Het hartje was op. Dinsdagochtend schrok hij en rende hij een klein stukje door de woonkamer. Toen hij weer stilstond zakte hij in elkaar, z’n poten alle kanten op en hij gilde. Ik dacht dat hij doodging, maar hij kwam weer bij. Gelukkig waren de kinderen er niet bij, wat een verschrikkelijk beeld en wat vreselijk zielig. Ik heb meteen een afspraak gemaakt voor die namiddag om hem in te laten slapen. De kinderen hebben nog afscheid genomen, hij had een kleine opleving om snoepjes van hun te krijgen gelukkig. Daar genoot hij nog even van. En toen was het moment ineens zo snel daar. Ons kleine vriendje moesten we laten gaan. Precies 11 maanden na Isa. Geen kleine trippelpootjes meer door ons huis.

Dag lief vriendje.. We gaan je zo missen..