Lieve Sally, we gaan je missen..

3 nov 2022

Afgelopen maandag was het zover. We hebben na 14 jaar afscheid moeten nemen van Sally. Ons lieve, dappere en sterke hondje. Veel van jullie weten wat ze allemaal heeft meegemaakt. Veel van jullie hebben enórm meegeleefd toen ze aangevallen werd door een andere hond. Sally heeft een grote indruk gemaakt op heel veel mensen met haar enorme overlevingsdrang. 

Een klein hondje, met een groot karakter

Een bijzonder hondje was ze. Heel bijzonder. Ze was net een miniatuur hondje. Ze was een hondje van 2,9 kg. Maar, zoals veel kleine hondjes, een groot karakter. Ze was voor ons fantastisch. Súper lief. Echt een gouden hondje. Van vreemden hield ze niet zo. Ze kon eindeloos als een gezinslid aan tafel, op haar eigen stoel, zitten bedelen tijdens het eten. Dus op haar kontje zitten, met haar pootjes omhoog. Ze bracht het grootste deel van haar leven in die houding door, haha. Tot ze lichamelijk minder werd en het eigenlijk niet meer zo goed ging.

Door de jaren heen..

Ze begon als een dun sprietje, maar veranderde uiteindelijk door de jaren heen behoorlijk qua bouw! Wat betreft haar karakter veranderde er weinig. Zelfs na alle trauma’s en pech, bleef ze onze lieve Sally. Ze was écht bijzonder.

Ze was het hondje dat ik op mijn 16e heb opgevoed, zindelijk heb gemaakt en allerlei kunstjes heb geleerd. Mede door Sally ben ik aan de slag gegaan met fotografie. En Sally? Die was het perfecte modelletje! Ze stond áltijd met plezier model. Dan weer met accessoires, dan weer een ander idee. Ze deed alles. Door haar kon ik veel oefenen met fotografie en groeide ik ontzettend snel met mijn fotografie. (Pet Studio)

Zóveel pech voor zo’n klein hondje

Sally heeft zó ontzettend veel pech in haar leven gehad. Dat kun je gewoon haast niet geloven. Ik heb er al eens eerder een blog over geschreven: Het hondje met negen levens: Sally

Aangevallen door een andere hond

In 2013 waren we op vakantie in Frankrijk. Ze liep rustig aangelijnd mee over de camping. Ineens kwam er uit het niets een andere hond van een campingplaats afgestormd, pakte haar vast en begon te schudden. Sally gílde het uit. Vreselijk. Mijn vader heeft de andere hond vast kunnen pakken en weg kunnen krijgen. Sally was natuurlijk in shock en in blinde paniek, dus die heeft mijn vader ook nog flink gebeten toen hij haar probeerde te pakken.

Daar stonden we dan. In Frankrijk. Met een hondje waarvan de zijkant er helemaal af was gescheurd. Gelukkig hielp de camping ons meteen met het vinden van een dierenarts. En gelúkkig was dit een héle goede dierenarts. Ze hebben Sally snel in slaap gebracht zodat de wond goed bekeken kon worden en zijn gaan opereren. De volgende ochtend mochten we weer naar Sally toe, gelukkig. Want de dierenartsen konden niks met haar, ze liet zich niet aanraken. Toen ik naar het kooitje liep, stond ze kwispelend op en wilde graag met me mee. Wát een sterk en lief hondje. Het was nog een lange weg met heel vaak opnieuw verband erom doen. De huid is uiteindelijk helemaal afgestorven en heeft volledig opnieuw moeten dichtgroeien. Het heeft heel veel verzorging en zorg nodig gehad, dat in Nederland bij onze eigen dierenarts ook nog flink doorging. Uiteindelijk is het helemaal goed gekomen, ze had alleen haar tepeltjes op haar zij omdat haar huid zo is aangetrokken en ze had natuurlijk altijd een litteken.

In de link hieronder kun je de wond zien van de aanval. De open wond, zoals het gehecht is in Frankrijk en het verloop.
Let op: Dit is een schókkende foto

Klik hier voor de foto van de wond

Aangevallen door een roofvogel

Ja serieus. In eigen tuin. Iets waar iedere hondeneigenaar met een mini hondje wel eens bang voor is, maar waarvan je meteen denkt dat het toch echt nooit zal gebeuren. Maar jawel.. Bij Sally wel. Niet te geloven toch? Sally was gewoon, zoals ze altijd deed, heerlijk aan het scharrelen in de tuin. De roofvogel heeft geprobeerd om Sally te pakken. Sally heeft waarschijnlijk flink van zich afgebeten, want het is gelukkig niet gelukt om haar mee te nemen. Ze had de krassen van de klauwen van de roofvogel op haar lichaam staan, dat kon je vooral goed zien op haar kale zijkant waar het litteken zat.

Een hernia

Ook heeft ze een hernia gehad. Ineens deed haar achterkantje het niet meer. We schrokken ons dood! Bij de dierenarts kreeg ze een injectie en daarna veel benchrust. Het is redelijk goed gekomen gelukkig, maar ze is nooit meer de oude geworden. Haar hele lichaam was veranderd, haar ruggetje was wat bol en haar achterhand was zwak. Maar ze kon nog steeds op stoelen en banken springen, ze kon nog steeds flínk rennen als ze dat wilde. Niemand wist hoe ze het deed, maar ze deed het. 

Pootjes uit de kom

Die kleine sprietige pootjes waren helaas niet heel sterk. Ze had Patella Luxatie, waar ze in de laatste jaren van haar leven best last van heeft gehad. Vooral het laatste jaar, werden de pootjes echt minder. Het pootje ging vaker uit de kom, ze wiebelden erover en haar hele achterhand werd steeds zwakker. Maar nog steeds kon ze keihard naar buiten stormen met Noortje. Wild blaffend en rénnen!

Weggewaaid..

Deze is gelukkig wel grappig. Waar iedereen altijd grapjes over maakt met kleine hondjes. Gebeurde bij Sally echt. Op vakantie, met de mistral wind. We liepen op een marktje met Sally aan de riem en ineens waaide ze omhoog en kwam ze een stukje verder gelukkig weer op haar pootjes terecht. Dit was vrij in het begin van haar leven, voor alle andere pech. Hier kunnen we wel om lachen, maar hóe dan. Je hond waait echt weg. 😂

Gebeten door Noortje

Op haar oude dag is ze ook nog gebeten door Noortje, de andere hond van mijn ouders. Waar ze altijd mee samen leefde, en wat ook altijd goed ging. Het gebeurde bij ons thuis, want ze logeerden bij ons. Het was een stom ongeluk. Noortje had ook geen idee wat ze gedaan had. Het was een stom ongeluk met een reactie op eten. En zo’n klein hondje is natuurlijk enórm kwetsbaar. Noortje beet (te hard) van zich af, in Sally’s koppie. Ze had gaatjes in haar hoofdje en onder haar kin. Het bloed lekte uit de wondjes en ik was hélemaal in shock. Er was ook een tandje in haar neus gekomen, waardoor je met ademen ook bloed eruit zag komen. Vre-se-lijk. Ik dacht dat dit dan het einde van Sally was. Op zo’n manier. Maar bij de dierenarts bleek gelukkig dat het meeviel. Een paar hechtingen, maar geen grote schade. Pffff. 

Hartruis

De laatste jaren van haar leven was er een hartruis te horen, die ook wel steeds erger werd. In het begin merkten we daar niets van. Maar later begon ze toch wat meer te hoesten. Vanaf afgelopen pinksteren ging haar hartje hard achteruit. Ze moest medicijnen om het vocht af te drijven. Toen knapte ze wel weer op.

Een gouden wereld hondje

En na álles wat ze meegemaakt heeft, bleef ze echt een geweldig hondje. Een gouden hondje. Ze was altijd vrolijk, vol levenslust en zo lief. Zó lief. We hebben altijd goed in de gaten gehouden of het voor haar nog ‘goed’ en ‘leuk’ was. Maar dat was het echt. We hadden wel besloten om geen grote dingen meer aan te pakken bij haar als ze wat kreeg, omdat ze echt een hékel had aan dierenartsen (ze beet ze ook als ze de kans kreeg). Maar dat was eigenlijk ook niet nodig, met kleine dingetjes had ze nog een goed leven waar ze ontzettend van genoot. Ze genoot echt van het leven.

Haar lichaam was op..

De laatste tijd wisten we dat het wel eens op kon gaan houden. Haar lichaam was op. Door alles wat ze meegemaakt had was ze al jaren echt een oud hondje. Haar achterhand werd steeds wiebeliger en zwakker. Ze had steeds vaker hulp nodig om haar pootjes even weer goed te krijgen. En uiteindelijk ging haar hart heel snel achteruit. Nadat ze er medicijnen voor kreeg ging het weer een tijdje heel goed met d’r. Maar ze begon uiteindelijk af en toe een ‘aanval’ te krijgen. Moeilijk te plaatsen, waarschijnlijk dat haar hart het even niet aan kon. Maar daarna krabbelde ze elke keer weer goed op en was ze weer vrolijk, vol levenslust en lief. Maar we wisten wel dat het moment er echt aan zat te komen. 

En toen.. Afgelopen maandagavond gebeurde het. Ze zeurde om eten. Dat kon ze altijd heel opdringerig doen. Het was een hondje dat goed kon laten weten wat ze wilde. Maar tijdens het zeuren kreeg ze een aanval. Een hele heftige. Een aanval waar Noortje ook helemaal van overstuur raakte. Het ging zó slecht dat m’n ouders de dierenarts belden om haar te laten inslapen. Ze mochten meteen komen. Dus Sally in een mandje op schoot bij m’n moeder. Maar toen ze de straat uit reden voelde m’n moeder al dat Sally héél rustig werd. En na een paar meter al stopte met ademen. Ze was er al niet meer. 

Al met al is het heel snel gegaan. Van vrolijk en zeuren om eten, naar dood in minder dan een uur. Voor Sally heel fijn dat het zo snel ging. Voor mijn ouders fijn dat ze zelf overleden is en ze niet de beslissing hebben hoeven nemen uiteindelijk. De beslissing waar je altijd deels over blijft twijfelen, hoe zeker je ook weet dat het beter is voor je hond. 

Het is beter zo. We hebben er vrede mee. Voor Sally is het het beste. Maar het is ontzettend moeilijk. Wat missen we haar. 

Nooit meer dat genietende snoetje in de tuin of op de oprit tijdens het zonnebaden. Nooit meer dat gebedel om lekkers tijdens het eten. Nooit meer dat irritante blafje als ze eten wilde. Nooit meer het samen met Noortje naar buiten stormen om ‘iets’ te pakken. Nooit meer dat prikneusje in een kleedje om een holletje voor zichzelf te maken. Nooit meer dat tongetje dat overuren draaide om je kusjes te geven. Nooit meer dat dwingende koppie die je precíes kon vertellen dat je een kussen of een kleedje voor haar neer moest leggen, door naar het kleedje te kijken en naar jou, en weer naar het kleedje, en weer naar jou. Ze kon je zoveel vertellen. Zoveel duidelijk maken. Ze was zo’n sprankelend en sprekend hondje. 

Lieve Sally, we gaan je zo missen.

07-09-2008    –    31-10-2022

Wil je dit bericht delen met je vrienden? Súper leuk!

Wil je dit bericht delen met je vrienden? Súper leuk!